DANSEN IN HET WILD
Dans als ceremonie. Zoveel meer dan bewegen op muziek.
Wij mensen dragen een dans in ons. Een dans die niet bedacht is en vanzelf ontstaat. Die al bestaat sinds de eerste mensen samenkwamen rond het vuur, bij geboorte en dood, voor de jacht, voor de oogst. Om het leven te vieren en om het te dragen wanneer het zwaar was. Dans hoorde niet bij uitgaan, maar bij mens-zijn.
In veel culturen is dat nog steeds zo. Bij de soefi’s is dans een vorm van gebed, een draaiende beweging om dichter bij de essentie te komen.
Bij verschillende inheemse volkeren is dans een manier om de gemeenschap te verbinden, om overgangen te markeren, om de relatie met de aarde levend te houden.
Dansen in het Wild is geworteld in die oerkracht van dans. Dansend maken we ruimte voor wat wezenlijk is voor jou. Dans heeft betekenis. Brengt beweging waar het vastzit of stilstaat. Maakt soepel, geeft ruimte, breekt door, geeft vorm. Dans geeft ruimte aan emotie en maakt lichter wat zwaar voelt. Dans is plezier, nodigt uit om te spelen, je lijf voelen. Zonder woorden uitdrukking te geven aan wat er in jou leeft.
Ik verzorg de ceremoniële bedding en begeleid je in contact met je lijf, met de muziek, met een ander — als je dat wilt. Je mag je eigen beweging volgen en tegelijk leunen op de structuur die ik neerzet. Juist daardoor kun je dieper zakken in de ervaring en voel je de kracht van dans als ceremonie.
Het dansen mag er vervolgens uitzien zoals het eruitziet. Rauw of verfijnd. Wild of klein. Alleen of samen. Misschien denk je dat je alleen wilt dansen en sta je ineens tegenover iemand in een gedeeld ritme. Misschien ontdek je bewegingen waarvan je niet wist dat ze in je zaten.
De groep is maximaal 15 mensen om het ceremoniële karakter en de verbinding met elkaar te kunnen blijven ervaren.